นกน้อยทำรังแต่พอตัว

มีคนเคยถามว่า ฤดูไหนทำให้คนเหงาที่สุด

ฤดูร้อน...อันเจิดจ้า ส่องสว่าง (จนไม่อาจลืมตาตื่น)

ฤดูฝน...อันชุ่มฉ่ำ สดชื่น (ขมุกขมัว เฉอะแฉะ)

หรือฤดูหนาว...เย็นสบาย (เหน็บหนาว จนไม่อยากขยับเขยื้อน)

หนูว่าฤดูไหนๆ ก็ทำให้คนเราเหงาได้ทั้งนั้นค่ะ

หากหัวใจ จมดิ่งกับความรู้สึก "เหงา"

ฤดูกาล....ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

มันเดินทางตามเวลาของมัน...

แต่ "หัวใจ" และ"ความรู้สึก"เปลี่ยนแปลงได้

ขอเพียงตัวเราเองเข้าใจในตัวเราเอง และยอมรับมัน...

อาจไม่ร้อนแรงดังดวงอาทิตย์

อาจต้องหนาวเหน็บในบ้างครั้ง

หากเพียงเธอรู้ว่ายังมีกัน 

หากเพียงเธอเชื่อมั่นในความรู้สึก

สายลมหนาวก็เท่านั้น

ความเงียบเหงาก็เท่านี้

ขอเพียงเธอเชื่อในความรู้สึก 

ขอเพียงรู้ว่ายังมีกัน

ฤดูไหน ไหน เธอก็จะมีฉัน

เราจะผ่านมันด้วยกัน 

เราจะผ่านมันด้วยกัน

สายลม(หนาว)ที่พริ้วผ่าน

ไม่นานก็ผ่านเลยไป....

ขอให้ลมหนาวที่จะผ่านมาเป็นเพียงลมหนาวเพียงกายนะค่ะ

อย่าคิดว่ามันเป็นความเหงา เราทุกคนเหงากันได้เสมอล่ะค่ะ

แต่มันก็เท่านั้น...แต่เราทุกคนก็สามารถมีทุกๆ วันที่เป็นสุขได้ หนูเชื่อว่าอย่างนั้นนะค่ะ

วันนี้ไปงานสัปดาห์หนังสือที่ศูนย์สิริกิต์มาด้วยค่ะ แปลกใจเล็กน้อยที่คนไม่เยอะเท่าไร

(กว่าทุกทีนะค่ะ) เดินได้สบาย เลยโดนสูบเงินไปอย่างง่ายดาย

พรุ้งนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วใครที่ยังไม่ได้ไป อย่าลืมไปนะค่ะ

แล้วก็คิดถึงทุกๆ คนนะค่ะ ดูแลสุขภาพกันด้วยค่ะ

และแอบฝากรูปคิวพีตัวโปรดอีกชุดนึงไว้ดูเรียกรอยยิ้มค่ะ^^

ถ้าใครเป็นแฟนดรากอนบอล คงรู้สินะค่ะว่าเป็นตัวไหนบ้าง...

.

.

.

น่ารักใช่ไหมล่ะค่ะ? ^^@