กำแพงกระดาษ*Pink Umbrella Man...๐๑๐
posted on 27 Jan 2012 10:30 by finch๐๑๐...
"พิณ...."ตุลย์เรียกชื่อหญิงสาวด้วยความตกใจ คิดไม่ถึงว่าจะได้มาพบหญิงสาวในสถานที่แบบนี้
ยิ่งในสภาพแบบนี้ด้วย ในสภาพที่มี "น้องถุงแป้ง"เกาะเกี่ยวแขนไม่ยอมห่างเช่นนี้
พยายามแกะแขนตัวเองออกมาทันทีทันใด
"ใครหรือคะ พี่ตุลย์" ตีรณาหรือถุงแป้งถามขึ้นมาทันที เมื่อห็นชายหนุ่มข้างกายยืนแข็งทื่อ
พยายามดึงแขนตัวเองออก มองหญิงสาวที่อยู่ที่โต๊ะถัดไปแบบไม่วางตา "ใครกัน" "เป็นใคร"
ในหัวสมองของพินทุอรในตอนนี้ รู้แต่ว่ามันทั้งมึนงง ทั้งชาๆ เหมือนมีใครเอาอะไรมาทุบที่หัว
มันเจ็บแปลบ...
หัวใจก็เหมือนโดนบีบจนแทบหายใจไม่ออก...
หลอกลวงกัน...ทำไม
มาทำให้รู้สึกดีดีทำไม?
ทั้งที่ ตัวเอง....มีแฟนแล้ว
"พี่ตุลย์มีแฟนแล้ว" คำำๆ นี้มันดังก้องออกมาจากในหัว เค้าควงกันมาอย่างนี้ เกี่ยวแขนกันขนาดนี้
จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไง นอกจาคำว่า "แฟน" เท่านั้น
รู้สึกว่าตัวเองตกลงไปในอุโมงค์ที่มืดมิด....ตาพร่ามั่วไปหมด
พีรพลมองซ้าย มองขวาระหว่างเพื่อนสาว และชายหนุ่มแปลกหน้า ประเมินสถานการณ์จาก
ปฎิกิริยานิ่ง ช็อกของเพื่อนสาวซึ่งเป็นการบอกเป็นนัยๆ ทันที ว่าเขาทั้งสองต้องรู้จักกัน
รู้จักมากเกินกว่าเป็นคนรู้จักด้วย ไม่งั้นคงไม่แน่นิ่งไปแบบนี้ ต้องมีความรู้สึกพิเศษให้แกกันด้วย...
ไปรู้จักกันตอนไหน? ทำไมเขาไม่รู้เนี่ย...ยายพิณ นี่ตัวเองพลาดไปตอนไหน
ท่าทางจะเกิดปัญหา "รักสามเส้า" สี่เส้า ซ่อนเงื่อน มีปมให้ต้องแก้เสียแล้ว
คงต้องดึงตัวมาคุยกันให้รู้เรื่อง "ตัวต่อตัว" ว่าอะไรเป็นอะไร
แต่ตอนนี้...จะต้องพายายพิณออกจากสถานการณ์กลืนไม่เข้าคลายไม่ออกนี่ไปก่อน
"พิณไปกลับบ้าน..." พีรพลดึงเพื่อนสาวลุกออกจากโต๊ะ หยิบบิลค่าเค้กไปจ่ายที่เคาร์เตอร์ที่อยู่เยื้องไปทันที
กลัวว่าถ้าช้าไปกว่านี้ อาจมีศึกชิง "หนุ่ม"ขึ้นมาได้
ก็ดูสายตาหญิงสาวคนนั้นมองเขม็งมาที่ยายพิณราวกับจะกินเลือดกินเนื้อซิ ยายพิณเจอศึกหนักเสียแล้ว
##################
แสนเจ็บช้ำเมื่อเธอย่ำมาที่ใจ
เธอมีใครเคียงข้างไยมาหลอก
มองเห็นฉันเป็นเพียงน้ำใต้ซอก
ให้เธอหลอกหยอกเย้าชั่วครู่ยาม...
อยากให้เหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อกี้เป็นแค่ "สายลม" ที่พัดผ่านเข้ามา แล้วก็ผ่านเลยไป...
อย่าได้ต้องมาทิ้งล่องรอย และความเสียใจไว้เช่นนี้...
น้ำตามันไหลออกมาจากเบ้าตาไม่หยุดตั้งแต่เข้ามานั่งในรถ ลำคอตืบตันราวกับมีอะไรมาจุกอยู่
มือเท้าเย็น หัวใจเต้นเร็วไม่เป็นจังหวะ...ข้างในมันระบม ช้ำไปหมด
ตายังคงพร่ามั่ว ด้วยหยาดน้ำตา...
ทำไมต้องมาหลอกลวงกัน
ทำไมต้องมาทำดีด้วย
ทำไมต้องมาทำให้..."ร ั ก "
ทำไม? ทำไม?
"ผู้ชาย" หลอกลวง โกหกหน้าตาย ไม่มีความจริงใจ เกลียดนัก...
พอกันที ไม่อยากเสียใจ เสียน้ำตาให้กับคนที่ไม่ีมีค่าอีกแล้ว เธอไม่ได้ทำอะไรผิด
ดีเสียอีกที่รู้ตอนนี้ ดีเสียอีกที่ได้รู้ความจริงในตอนนี้
เมื่อคิดได้อย่างนั้น ฉันยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาให้หยุด เอาหน้าเช็คที่แขนเสียซับน้ำตาที่ซึมอยู่ให้หมด
พอกันที ไม่อยากร้องไห้ เสียน้ำตาอีกแล้ว ไม่อยากต้องเสียใจกับคนไม่มีค่า คนหลอกลวง
จะมามั่วเสียใจอีกทำไม เมื่อรู้เห็นอย่างนี้แล้ว
"ผู้ชาย ผู้ชาย ผู้ชาย"
########################
แม้น้ำตา และเสียงสะอื้นของเพื่อนสาวจางหายไปแล้วก็ตามที แต่พีรพลเองก็รู้ว่า "หัวใจ"ของเพื่อนสาว
ยังระบม และบอบช้ำกับเรื่องราวที่พึ่งเจอผ่านมาไม่น้อย ก็ร้องไห้ตาบวมเสียขนาดนั้น ให้ตายเถอะ...
ถึงอยากจะซักฟอกถามเรื่องราวกับเพื่อนสาวเสียตั้งแต่ตอนนี้ แต่พอเห็นหน้าเป็นหมาละห้อยแล้ว
ก็ได้แต่เก็บงำความอยากรู้ ความเห็นไว้ก่อน...
พร้อมเมื่อไรจะทั้งซัก ทั้งฟอก ทั้งลวงความลับให้หมดเลยเชียว...
#####################
นานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้....ที่ตัวเองนอนอยู่บนเตียงนอน
หลังจากที่นายพีพามาส่งที่บ้าน ส่งถึงห้องนอนเสียด้วยซ้ำ ฉันก็หลับยาวจนลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนนี้
ตีสามแล้ว...ผ่านวันร้ายๆ ไปแล้ว
ยังไม่ได้ทั้งอาบน้ำ หรือเปลี่ยนชุดเลย เน่ามากสภาพตอนนี้...
ในเมื่อตัวเองคิดว่าจะ "ลืม" สิ่งร้ายๆ ก็ลบ "คน" ร้าย" บ้างคนไปด้วย
ตัวเรามีค่าเกินกว่าจะมาทำตัวเองให้แย่ๆ แบบนี้
ไปอาบน้ำดีกว่า ตี่นเต็มตาแล้ว...
เอ๊ะ! ตาไปสะดุดที่โทรศัพท์ ที่มี miss call อยู่เป็น 100
เราปิดเสียงโทรศัพท์ไปนั่นเอง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครโทรมา
มีข้อความเข้ามาด้วย จะเปิดอ่านดีไหม? ฉันลังเลที่จะเปิด
ทั้งกลัว ทั้งไม่อยากเสียใจอีก
แต่อยากรู้นัก ว่าจะแก้ตัวอย่างไง...
"มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดนะน้องพิณ ขอเวลาให้พี่ได้อธิบายบ้าง"
"รับสายพี่หน่อย เรามีเรื่องที่ต้องคุยกัน"
"รับสายพี่หน่อยนะครับ น้องพิณ"
"จะดึกแค่ไหน พี่ก็รอโทรศัพท์น้องพิณ ถ้าพร้อมคุยกัน"
ติดตามตอนต่อไปนะค่ะ
ปล. ไม่อยากบอกว่า ใหม่ไปแล้วรอบ แล้วข้อความหาย ต้องพิมพ์ใหม่
exteen แกล้งงง...T__T
